صدای همبستگی جامعه ورزش بلند بود
مازیار مهرانی
دیروز از مظلومیت اهالی رسانه های ورزشی نوشتیم ، امروز از اتحاد و همبستگی جامعه ورزش با خانواده بزرگ رسانه های ورزشی می نویسیم.
می نویسیم ؛ هر چند اعضای خانواده رسانه های ورزشی ما به هر دلیل یک دست نیست، اما یک دل است . اگر عملکرد همه اعضای خانواده بزرگ رسانه های ورزشی قابل دفاع نیست ، اما محترم است. اگر بد اخلاقی و رفتارهای مغایر با تعهد حرفه ای و روح عدالت طلبی کم و بیش در این جامعه دیده می شود ، اما این خانواده عاری از جوانمردی، معرفت و مهرورزی نیست .
اگر منفعت طلبی و فرصت طلبی همچون سایر بخش های جامعه در این خانواده هم کم و بیش دیده می شود، در عوض در مجلس ترحیم #محمد_بهبهانی هر که قدم رنجه کرد ، بی منت ، بی تمنا ، بی نیاز و بی توقع آمد.
اگر پدر و بزرگ خاندان بهبهانی بی خبر از این مصیبت در بستر بیماری خفته بود ، مردانی از جنس ورزش در صف اول صاحبان عزا در مسجد جای استاد #هدایت_الله_بهبهانی را پر کردند.
ما امروز به این نمی اندیشیم که جای چه کسان خالی بود؟
به این می اندیشیم که : همبستگی در ورزش هنوز زنده است.
به این می اندیشیم که : به این ورزش و اهالی آن همچنان باید امید بست.
به این می اندیشیم که : خوبی، پاکی، صداقت و عشق به خدمت هنوز خریدار و قدردان دارد.
هرچند بهای آن اندک است ، اما قابل شمارش نیست.
آری محمد هنوز زنده است ، همچنان که سایر بزرگان سپید موی این عرصه که سال هاست چهره در نقاب خاک کشیده اند ، هنوز زنده و جاوید نام هستند.
پس زنده باد ورزش و اهالی آن ،
زنده باد دوستی و جاوید باد این اتحاد .