‬‏➕ نگاهی به فیلم «لاک‌پشت» ساخته بهمن کامیار

⬅️ اگر بخواهم «لاک‌پشت» را در یک کلمه تعریف کنم، میتوانم بگویم که لاک‌پشت شبیه پله‌هایی که آرام آرام بالا می‌رود تا به اوج برسد. در ابتدای کار، روند به گونه‌ای است که تصور می‌کنید قرار است درامی را به تماشا بنشینید اما با جلو رفتن فیلم، هر لحظه گره‌ای می‌اندازد و تعلیق‌هایی ایجاد می‌کند که تا آخرین سکانس ادامه داشته و بیننده را درگیر می‌کند.

⬅️ در لاک‌پشت تماشاگر با یکی از بهترین هنرنمایی‌هایی فرهاد اصلانی روبرو است و او نسخه‌ای استثنایی، جذاب و دل‌پذیری را ارائه می‌کند. نسخه‌ای که می‌تواند اوج بازیگری‌اش را به رخ بکشد. و البته در کنار او، نباید از کنار نام نازنین بیاتی به راحتی عبور کرد. حضور او در این فیلم هرچند چندان طولانی نیست و به چند سکانس خلاصه می‌شود اما در یکی از سکانس‌ها با عملکرد درخشانش نشان می‌دهد که کاربلد است و اگر فیلمنامه و کارگردانی خود را همراه داشته باشد، توانایی درخشان بودن را دارد.

⬅️ در کنار بازیگران، باید روی نام بهمن کامیار به عنوان نویسنده و کاگردان هم توقف داشت. او اثری را ساخته که هم فیلمنامه و هم کارگردانی درخشانی را دارد. در لاک‌پشت شما با نسخه‌ای پخته شده از بهمن کامیار روبرو هستید و او بسیار بالاتر از آثار قبلی‌اش قرار گرفته است. به عبارتی شاید همان 6 سال وقفه‌ای که بین دو اثر آخرش یعنی «در وجه حامل» و «لاک‌پشت» افتاد، کمک زیادی به سیر پیشرفت او کرده است و اگر همین روند ادامه پیدا کند، کامیار می‌تواند شانه به شانه بزرگان سینمای ایران قدم بردارد.

⬅️ در مجموع، لاک‌پشت را می‌توان در لیست بهترین‌های سال‌های اخیر سینمای ایران قرار داد که دیدنش به همه آنها که سینما را نه برای تفریح بلکه برای لذت از تماشا می‌پسندند، توصیه می‌شود. سینمای ایران، در کنار آثاری که فقط ارزش پرکردن گیشه را دارد و حال مالی سینما را خوب می‌کند؛ نیاز مبرم به کارهایی شبیه لاک‌پشت دارد تا حال روحی‌‌اش هم خوب شود